มุมมองบ้านเมือง (เปลี่ยนเพิ่มเป็นลด)

            ไม่รู้ว่าท้องตลาดจะพาวเวอร์อัพราคาสินค้าขึ้นไปเท่าไหร่ มันก็หนักใจแทนชนชั้นแรงงาน และผู้มีรายได้ต่ำเสียเหลือเกิน... เพราะต่อให้รัฐบาลจะหามาตรการเพิ่มรายได้มากเท่าไหร่...ราคาสินค้าก็ไม่เคยลดละที่จะเพิ่มราคาตามเช่นกัน แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร... เมื่อค่าแรงค่าจ้างเพิ่มขึ้น...แต่ค่าครองชีพก็พุ่งปรี๊ดทะลุเพดานขึ้นสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เช่นกัน

            ปัจจุบันค่าแรงขั้นต่ำตามที่กระทรวงแรงงาน (คณะกรรมการพิจารณาค่าจ้าง) ได้กำหนดอยู่ที่ 300 – 310 บาท แล้วแต่จังหวัดนะครับ เช่น กทม. อยู่ที่ 310 บาท ซึ่งได้ถูกประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2560 จะบอกว่าเป็นการแก้ปัญหาได้อย่างเต็มปากเต็มคำหรือไม่ บอกเลยว่าไม่ครับ สำหรับประเทศไทยแล้วก็เพิ่มค่าแรงขั้นต่ำอย่างเป็นทางการ คือ การเพิ่มราคาสินค้าของผู้ค้าอย่างเป็นทางการเช่นกัน หรือไม่จริงละครับ?
            ล่าสุดแค่มีข่าวว่ารัฐบาลจะให้โบนัสกับข้าราชการโดยการปรับฐานเงินเดือน... เอาจริงๆนะครับ ยังไม่ประกาศก็ขยับแล้ว แล้วมาตรการในการป้องกันการขึ้นราคาที่มีนี่มันมีประโยชน์ตรงไหน ค่าแรงเพิ่ม น้ำมันขึ้นราคา ภัยแล้ง น้ำท่วม บลาๆๆๆๆ.... ก็อ้างได้หมดให้ราคาสินค้ามันขึ้น... พอน้ำมันลดราคา ปัญหาต่างๆ คลี่คลาย ราคามันก็ลดลงนะ แต่ลดเต็มที่คือครึ่งหนึ่งของที่เคยเพิ่มขึ้นมา... หรือนี่มันกับดักความยากจน? ที่พูดกันมาตลอดกาลนาน.... เอาง่ายๆ ดูอย่างรถขนส่งสาธารณะกรุงเทพมหานคร เมืองหลวงที่ผู้คนดูมีความสุขกายสบายใจกับความร้อนรน เร่งรีบ และวุ่นวายดูครับ น้ำมันขึ้นราคาก็ปรับค่าโดยสารขึ้น น้ำมันลดราคา ค่าโดยสารยังค้างตึงโป๊ะอยู่เลย... เท่าเดิมไม่มีลด คิดๆไปแล้วก็ปวดกบาลเสียนี่กระไร

            แล้วเราควรแก้ปัญหาอย่างไร? ปกติแล้วมาตรการกำหนดราคาสินค้ารัฐควรจะเข้าไปมีเอี่ยวมากกว่านี่นะครับ แต่ที่เป็นอยู่นี่เหมือนกับการปล่อยปละละเลยมาตลอดจนเป็นนิสัย (นิสัยเสียละซิไม่ว่า) แต่เท่าที่เห็นมาผู้กำหนดราคาสินค้าในตลาดนอกจากอุปสงค์กับอุปทานแล้วยังบวกชาร์จความพึงพอใจของผู้ค้าไปด้วย (แถมเอาที่สบายใจด้วย) แล้วที่เพิ่มรายได้ให้มันจะไปพอยาไส้อะไรครับ ในเมื่อ A – B = AA-BB โดยที่ A – B มีค่าเท่ากับ 0  สุดท้ายคนที่ได้ประโยชน์ก็คือคนกลุ่มเดิมๆ จนโยงไปถึงความเหลื่อมล้ำทางสังคมที่ไม่รู้จะจบจะสิ้น คนรวยก็รวยกันต่อไป (และรวยขึ้นไปอีก) ขณะที่คนจนก็ต้องจนกันต่อไป ก็ในเมื่อปัญหาเดิมๆมันคงอยู่

            สิ่งที่รัฐบาลและรัฐบาลต่อๆไปควรจะแก้ไขอย่างเร่งด่วนที่สุด ไม่ใช่การเพิ่มนะครับ เพราะที่ผ่านมาเรามองแต่การเพิ่มก่อนตลอด ซึ่งไม่เคยแก้ปัญหาอะไรได้เลย แต่เราควรมองที่การลดเสียก่อน ผมขอยกเรื่องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของรัชกาล 9 มาเปรียบเทียบให้ดูนะครับ สิ่งแรกที่พระองค์ท่านได้สั่งสอนคนไทย คือ การลดรายจ่าย... แล้วค่อยเพิ่มรายได้ ใช่ไหมครับ ดังนั้น เราควรจะแก้ไขโดยการลดปัจจัยพื้นฐานซึ่งก็คือ ปัจจัย 4 เสียก่อน ซึ่งผมหมายถึงราคาอะไรต่างๆ ในการดำรงชีวิตนั่นแหละ เมื่อทำได้ค่อยหาวิธีเพิ่มสิ่งที่นอกเหนือจากนี้ก็ยังไม่สายนะครับ... 

กลับไปหน้าหลัก