มุมมองบ้านเมือง (ล็อตเตอรี่มี(เจ้า)ของ)

รู้สึกจะเป็นที่สนใจของนานาประชาชนชาวชาติไทยกันมากมาย เรื่องล็อตเตอรี่ของใคร? ใครเป็นเจ้าของล็อตเตอรี่

                ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่ามันเป็นของใคร ไม่สนใจด้วย เพราะผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสีย แต่ที่ผมปวดหัวคือต่อไปซื้อล็อตเตอรี่คงต้องทำประทับตราเครื่องหมายหรือวิธีการอื่นๆ เพื่อให้รู้ว่าใครเป็นเจ้าของตัวจริงกันแล้วกระมัง แต่ที่แน่ๆ ผมคงไม่กล้าเสนอวิธีการซื้อล็อตเตอรี่ด้วยวิธีการออนไลน์โดยให้ธนาคารหรือบางหน่วยงานงานเป็นผู้ขายและใช้เลขบัตรประจำตัวประชาชนในการซื้อเป็นแน่ๆ ผมคิดว่าคงมีคนตกงานเพียบและผมอาจจะโดนประชาทัณฑ์แน่ๆ ข้ามวิธีการนี้เลยไปเลย ไม่เหมาะสมกับสภาพเศรษฐกิจและสังคมไทยในตอนนี้อย่างนอนแน่เสียทีเดียว (ตั้งใจพิมพ์ไม่ได้พิมพ์ผิดแต่อย่างใด) แล้วเราจะมาแก้ปัญหากันอย่างไรดีละ?

                อันที่จริงล็อตเตอรี่มันก็มีให้เขียนชื่ออยู่ด้านหลังนะครับ แต่ปัญหาคือมันไม่สะดวกนะซิ โดยเฉพาะเวลาถูกหวย 2 ตัวเอย 3 ตัวเอย แลกที่แผงเร็วกว่า แต่ถ้าเขียนชื่อลงไปแล้วมันก็แลกที่นั่นไม่ได้ต้องไปกองฉลากอย่างเดียว ลำบากแท้ๆ งั้นลองเอาไปขึ้นเงินที่ธนาคารกันดีไหม? ทุกที่มีธนาคารอาจจะน้อยกว่าแผงล็อตเตอรี่ก็จริงแต่ก็เยอะอยู่นะ...

                หรือจะทำบาร์โค้ดหรือคิวอาร์โค้ดลงในล็อตเตอรี่เลยซื้อปุ๊ปก็สแกนลงทะเบียนกันตรงไหนไปเลย ระบุตัวตนกันด้วยหมายเลขโทรศัพท์ ถ้าลงทะเบียนไม่ได้ก็เท่ากับมีเจ้าของแล้ว เอาแบบนี้ดีป่าว เข้ายุค 4.0 ด้วย... แต่คนบ้านเราไม่ได้ใช้สมาร์ทโฟนกันทุกคนนี่นา...

                แล้วจะทำอย่างไรกันดีละครับ... ปัญหาล็อตเตอรี่ ใช่ว่าจะมีครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ไหน... แล้วปัญหาที่เห็นกันอยู่จนวันนี้มีแต่คนพูดถึงคดี ยังไม่เคยเห็นใครมาพูดถึงวิธีการแก้ไขปัญหาออกข่าวบ้างเลย ผมอยากให้มีนะ เพราะมีประโยคๆประโยคหนึ่งที่ผมชอบมากๆ คือ “ปัญหานำไปสู่การแก้ไขปัญหา และการแก้ไขปัญหานำไปสู่การพัฒนา” (ผมสรุปเอาจากความรู้ที่ผมมี แต่ง่ายๆคือผมแถมาเอง ฮ่าๆๆ) ซึ่งผมก็หวังว่าจะเห็นการแก้ปัญหานี้ในอนาคตนะครับ...